De Eerlijke Spiegel

De spiegel is makkelijk te manipuleren. Je leert de goede hoeken kennen, je werpt een snelle blik, je overtuigt jezelf dat het meevalt. Maar dan komt de schok van jezelf op afstand zien — op een foto, een reflectie waar je niet op voorbereid was, of in mijn geval een beveiligingscamera. Vanuit die hoek voelt het alsof je naar een vreemde kijkt in een videogame of film, en de ontkenning verdwijnt. Het volume, de manier waarop je beweegt, de zwaarte in je houding — het is onmiskenbaar.

Dat moment was een van de sterkste motivatoren die ik ooit heb gevoeld. Het was niet iets waar ik naartoe wilde, het was iets waar ik vandaan wilde. Ik wilde niet meer dat beeld zijn. Wekenlang vermeed ik zelfs die camera's omdat ze me in een slecht humeur brachten. Maar later, na het afvallen, werden diezelfde camera's een bron van vreugde. Ik betrapte mezelf terwijl ik langsliep, slanker, lichter, en dacht: wie is dat? Eerst voelt het als straf, dan wordt het een beloning. De spiegel en de camera stoppen met vijanden te zijn en worden bondgenoten die bevestigen dat je veranderd bent.